Home > Blog > Wat zit er in de voeding van mijn huisdier?

Wat zit er in de voeding van mijn huisdier?

< Terug

De samenstelling van honden- en kattenvoeding geeft aan welke ingrediënten er in de voeding verwerkt zijn. Deze ingrediënten bevatten op hun beurt diverse nutriënten welke door het lichaam van honden en katten opgenomen worden. Elk nutriënt heeft zijn eigen functies in het lichaam. Bepaalde nutriënten zijn essentieel, wat betekent dat honden en katten deze nutriënten binnen moeten krijgen via de voeding. Andere nutriënten zijn niet essentieel, deze nutriënten kunnen door het lichaam van honden en katten ‘opgebouwd’ worden uit andere nutriënten. Er bestaat een groot scala aan nutriënten, maar de eiwitten, vetten en koolhydraten zijn de belangrijkste.

Eiwitten (proteïnen)

Eiwitten bestaan uit lange aminozuurketens, deze aminozuurketens zijn weer opgebouwd uit aminozuren. Aminozuren zijn te verdelen in essentiële en niet-essentiële aminozuren. Voor honden zijn er 10 essentiële aminozuren, voor katten zijn er 11. Eiwitten kunnen afkomstig zijn van plantaardig of dierlijk materiaal. Dierlijke eiwitten hebben over het algemeen een hogere biologische waarde dan plantaardige eiwitten. Dit houdt in dat dierlijke eiwitten meer essentiële aminozuren bevatten in hoeveelheden die aansluiten bij de aminozuurbehoefte van een hond of kat dan plantaardige eiwitten (dit betekent echter niet dat plantaardige eiwitten niet nuttig zijn voor honden en katten). Eiwitten die aanwezig zijn in honden- en kattenvoeding kunnen pas opgenomen worden door de darmwand wanneer zij zijn afgebroken in kleinere stukjes, de, zoals hierboven al genoemd, aminozuren. De eiwitten zelf zijn te groot voor opname via de darmwand.

Functie: Elk aminozuur heeft bepaalde functies in het lichaam. Zo zijn aminozuren nodig voor de synthese van eiwitten in het lichaam, deze eiwitten zijn op hun beurt noodzakelijk voor de bouw en het repareren van organen en weefsels. Maar eiwitten zijn ook nodig voor de opbouw van spieren en huid en haar; circa 1/3e deel van de eiwitten wordt gebruikt voor de opbouw en het behoud van een gezonde huid en vacht.

Bij dieren: De voedingsbehoefte aan eiwitten is afhankelijk van de leeftijdsfase van een dier. Zo hebben jongere dieren die nog moeten groeien een grotere behoefte aan eiwitten dan volwassen dieren. Maar ook drachtige, lacterende en werkende dieren hebben een grotere behoefte aan eiwitten.

Vetten

Ook vetten kunnen pas door het lichaam opgenomen worden wanneer zij door de spijsvertering zijn afgebroken tot kleinere vetzuren. De opname van deze kleinere vetzuren vindt vervolgens plaats in de darmen, via de darmwand. Net als eiwitten, zijn ook vetzuren te verdelen in essentiële en niet-essentiële vetzuren. Vetzuren die zeer belangrijk zijn voor het lichaam zijn bijvoorbeeld omega-3 en omega-6. Omega-3 en omega-6 zijn in grote hoeveelheden aanwezig in vette vis, bijvoorbeeld zalm of haring. Ook plantaardige oliën zijn rijk aan omega-3 en omega-6.

Functie: Vet voorziet het lichaam van honden en katten in energie. In vergelijking met eiwitten en koolhydraten leveren vetten circa het dubbele aan energie: vetten leveren 9kcal per gram vet, voor koolhydraten en eiwitten zijn dit 4kcal per gram. De energie die vet levert, is nodig voor bepaalde functies in het lichaam, bijvoorbeeld het warm houden van het lichaam, de werking van organen of spieractiviteit.

Bij dieren: Net als bij eiwitten kan de voedingsbehoefte aan vetten toenemen in bepaalde perioden. Zo hebben dieren in de groei een hogere behoefte aan energie dan volwassen dieren, maar ook drachtige, lacterende of werkende dieren hebben meer energie, en dus vetten, nodig.

Koolhydraten

Koolhydraten komen voornamelijk voor in plantaardig materiaal en zijn leverancier van voedingsvezels en energie. Koolhydraten zijn te verdelen in drie typen: monosachariden, disachariden en polysachariden. De monosachariden staan ook wel bekend als de ‘simpele suikers’, deze kunnen direct via de darmwand opgenomen worden in het lichaam. Di- en polysachariden dienen eerst afgebroken te worden tot een kleinere vorm voordat opname via de darmwand plaats kan vinden.

Je kan koolhydraten ook opdelen in verteerbare en niet-verteerbare koolhydraten en fermenteerbare en niet-fermenteerbare vezels.

• Verteerbare koolhydraten: bij deze koolhydraten is er sprake van opname, nadat ze zijn afgebroken tot kleinere delen, door het lichaam en ze zijn vervolgens bruikbaar als energie.
• Niet-verteerbare koolhydraten: staan ook wel bekend als de voedingsvezels. Omdat deze koolhydraten niet afgebroken kunnen worden door de verteringsenzymen, komen zij onaangetast terecht in de darmen.
• Fermenteerbare vezels: deze vezels worden in de dikke darm afgebroken/ gefermenteerd door goede bacteriën. Deze vezels kun je ook zien als prebiotica: ze dienen als voeding voor de goede bacteriën en voor de cellen in de darmwand.
• Niet-fermenteerbare vezels: deze vezels worden niet afgebroken door bacteriën in de darm, ze blijven intact. Wel kunnen deze vezels vocht opnemen waardoor ze het volume van de ontlasting vergroten. Ook houden deze vezels de ontlasting soepel door de opname van vocht.

Bij dieren: Je hebt het vast weleens gehoord, de opmerking dat honden en katten geen complexe koolhydraten kunnen verteren, maar dat is dus een misverstand. Uit onderzoek blijkt dat de alvleesklier van zowel honden als katten voldoende amylase produceert (een enzym dat nodig is voor de afbraak van zetmeel) om koolhydraten te verteren. Katten kunnen tot wel 93% van het opgenomen zetmeel verteren, voor honden is dit zelfs 98%.

Bron: Johnson - dierenvoeding onze passie