Home > Blog > De sterkgeurende sterjasmijn

De sterkgeurende sterjasmijn

< Terug

Waar zou toch die heerlijke geur maar vandaan komen als je op een zomeravond buiten zit? Het zou zomaar kunnen dat een Trachelospermum jasminoides daar iets mee te maken heeft. Een wat? De vroegere naam Rhyncospermum jasminoides maakt het er ook niet gemakkelijker op dus zullen we het maar over de Toscaanse jasmijn of sterjasmijn hebben. De Nederlandse benaming is soms gewoon de eenvoudigste.

De kenmerkende sterke geur is dan ook de belangrijkste troef van deze uit het zuiden afkomstige groenblijvende klimplant. Je kan er de hele zomer van genieten want de plant staat soms al in bloei vanaf mei en gaat daarmee door tot een stuk in september, op voorwaarde dat er tenminste voldoende zonlicht is. Het is dan ook een zonneklopper bij uitstek die ook goed warmte verdraagt maar met vrieskou iets minder goed overweg kan (onbeschermd winterhard tot ongeveer -5°C). Een beschutte standplaats met zuidelijke oriëntatie uit de koude noordoostenwind is dan ook een must om zo lang mogelijk van de plant te kunnen genieten.

De plant gedraagt zich als klimplant maar is oorspronkelijk eigenlijk een bodembedekker, Chinese maagdenpalm is dan ook een benaming die wel eens voorkomt. Het is een erg groeikrachtige soort die in ideale omstandigheden wel 5m tot 9m hoog of lang kan worden. De kronkelende stengels slingeren zich rond een klimrek, regenpijp of iet dergelijks en zo evolueer je dus van bodembedekker naar klimplant.

De tot 2,5cm grote stervormige bloemen zijn bij de originele Trachelospermum jasminoïdes helder wit, bij soortgenoot ‘Star of Venice’ is dat eerder crémewit. Maar het kan ook anders dan wit, denken we bijvoorbeeld aan de geelbloemige variant ‘Star of Toscane’ of de roze bloeiende varianten ‘Star of Ibiza’ en ‘Pink Showers’. De soorten uit de ‘Star’ reeks blijken in de praktijk ook iets beter bestand te zijn tegen de kou en groeien ook een stuk compacter (+/- 4m) waardoor ze beter toepasbaar zijn in een bloembak of bloempot op het terras.

Bij potplanten wordt dan wel weer aangeraden om de plant in de winter toch best binnen te overwinteren op een vorstvrije, lichte plek. Op een plek die niet zo goed beschut is tegen koude en wind zou je eventueel ook de Japanse sterjasmijn of Trachelospermum asiaticum kunnen overwegen. Deze is beter bestand tegen de koude maar blijkt in de praktijk niet zo vlot verkrijgbaar te zijn.

De bladeren van Toscaanse jasmijn zijn leerachtig en glanzend, wat verklaart waarom de plant zo goed tegen de volle zon kan en ze hebben in de herfst een mooie rode tint. Na de bloei kunnen er peulen aan de plant komen die pluizige zaadjes bevatten. Je kan die zaadjes zelf proberen op te kweken tot een nieuwe plant maar veel kans op slagen heeft dat niet. Nieuwe planten worden dan ook vooral uit stek opgekweekt.

Als je sterjasmijn te groot geworden is dan is snoeien zeker mogelijk maar probeer het zoveel mogelijk te vermijden. Snoei in elk geval in het voorjaar (maart-april) als de kans op nachtvorst grotendeels verdwenen is en snoei ook niet te drastisch. De plant bloeit immers op de zijtakken van het oude hout en bij te drastische snoei heb je voor je het weet dat jaar geen bloemen. Let tijdens het snoeien ook op voor het witte melkachtige sap dat uit de takjes druppelt, dit maakt vlekken op kleding en kan bij contact met de huid een allergische reactie veroorzaken.

Zorg er vanaf het begin voor dat de plant in een voedingsrijke en goed waterdoorlatende bodem komt te staan en geef zeker tijdens de bloeiperiode af en toe eens wat extra plantenvoeding. Je krijgt er alleen maar nog meer geurende bloemen voor terug, goeie deal toch?